Onze publicaties 
De doelstellingen op het vlak van energiebesparingen en comfort brengen veel eigenaars ertoe om isolatie van de bouwschil te overwegen. Isolatie van buitenaf kan echter het architectonische uiterlijk van de straatgevel ingrijpend veranderen. Andere maatregelen die minder schadelijk zijn voor het erfgoed, moeten bij voorrang worden overwogen: dakisolatie, isolatie van de topgevels, isolatie van de achtergevel en isolatie van het kelderplafond.
Plaatsen van isolatieplaten
De techniek bestaat erin om isolatieplaten op de gevel te bevestigen en daarop een dunne afwerklaag op harsbasis waarvan de crepi-structuur afwijkt van de gladde afwerking die kenmerkend is voor neoclassicistische pleisterlagen. Deze oplossing is uit thermisch oogpunt efficiënt, maar vereist om technische en esthetische redenen dat de kroonlijst, de raamkozijnen en de vensterbanken naar buiten worden verplaatst. Het van de gevel moet worden gereconstrueerd, evenals de stenen onderbouw. Wanneer er balkons aanwezig zijn, moeten aansluitingsproblemen worden opgelost. De ingreep zorgt ook voor een extra dikte ten opzichte van de aangrenzende gevels. Het uitvoeren van de werken met respect voor de esthetiek van de gevel brengt dan ook zeer hoge kosten met zich mee en zal desondanks leiden tot een duidelijk verlies van authenticiteit. Bij gevels die in het verleden zijn beschadigd, kan een project voor isolatie van buitenaf daarentegen een kans bieden om de oorspronkelijke
uitstraling van de gevel te herstellen.
Stedenbouwkundige vergunning
Voor de isolatie langs de buitenkant van een gevel die zichtbaar is vanaf de openbare ruimte is een stedenbouwkundige vergunning vereist. Gezien de complexiteit van de uit te werken details is de tussenkomst van een architect noodzakelijk
Thermisch isolerende pleister
Dit is een pleister die een isolerend materiaal bevat: perliet, vermiculiet, geëxpandeerde polystyreenkorrels, kurk, hennep, silica-aerogel … Een thermisch isolerende pleister presteert thermisch minder goed dan een klassieke pleister op isolatie, maar
kan dankzij de geringe dikte worden aangebracht zonder het uitzicht van het gebouw ingrijpend te veranderen. Thermisch isolerende pleisters, meestal op basis van kalk, zijn waterdampdoorlatend, waardoor extra isolatie van de muren aan de binnenkant mogelijk is.
Van de beschikbare producten bieden pleisters op basis van silica-aerogel de beste thermische prestaties. Hun minimale dikte bedraagt 4 cm, terwijl die van neoclassicistische pleisters vaak rond de 2 cm ligt. Ze kunnen dus niet in alle situaties worden toegepast.
Isolatie aan de binnenkant
Om het architectonische uiterlijk van een gevel te behouden, kan het verleidelijk zijn om deze aan de binnenkant te isoleren. Deze delicate oplossing is moeilijk te realiseren en vraagt een zorgvuldige voorafgaande studie. Binnenisolatie brengt namelijk
het risico met zich mee van condensatie in de muren, aantasting van de vloerconstructies en schimmelvorming als er geen doorlopend dampscherm is aangebracht of als de ventilatie onvoldoende is.
Bovendien is binnenisolatie alleen mogelijk als de buitenafwerking van de gevel (bepleistering + verf) zowel een goede bescherming tegen regenwater als een goede waterdampdoorlaatbaarheid biedt. Een traditionele kalkpleister of een thermisch isolerende pleister, afgewerkt met een “ademende” verf, voldoet aan deze eis. Dit is dus een belangrijk aandachtspunt om in gedachten te houden wanneer een oude gevelpleister en de afwerking ervan vernieuwd moeten worden.
Door een dunne binnenisolatie (1 tot 3 cm) aan te brengen, kunnen de hierboven genoemde risico’s worden vermeden en wordt het comfort al aanzienlijk verbeterd. Vanaf een dikte van 2 cm wordt hiermee rekening gehouden in het EPB-certificaat.
