In de norm NBN D50-001 worden de toe- en afvoerdebieten berekend op basis van de oppervlakte van de ruimtes. Deze debieten moeten een goede luchtkwaliteit verzekeren, zonder te veel te ventileren wat dan weer aanleiding zou kunnen geven tot negatieve effecten zoals tocht, afkoeling van de wanden, een te hoog energieverbruik en te droge lucht. De toevoerlucht moet buitenlucht zijn.

Debieten volgens de norm NBN D50-001

De debieten in balance brengen

De oppervlakte van de vochtige ruimtes is over het algemeen kleiner dan die van de droge ruimtes. Het berekenen van de debieten volgens de norm resulteert meestal in lagere debieten voor afvoer dan voor toevoer van lucht. Voor een goede werking moeten de toe- en afvoerdebieten echter gelijk zijn, het is dus aan te raden om de debieten in evenwicht te brengen. ¹

Dat kan als volgt:

• verhogen van het afvoerdebiet in de vochtige ruimtes (verhogen van de ventilatorcapaciteit voor de systemen C en D, of verhogen van de diameter van de afvoerkanalen voor de systemen A en B);
• bijkomende afvoerventielen voorzien in ruimtes waar geen ventilatie-eisen worden opgelegd (bergruimte, dressing…);
• bijkomende afvoerventielen voorzien in de slaapkamers voor systeem C;
• bij systeem D, voor de luchttoevoer in sommige droge ruimtes gebruik maken van
  lucht uit andere ruimtes, onder bepaalde voorwaarden.

Het systeem regelen

De debieten uit de norm worden afzonderlijk berekend voor elke ruimte in een woning. Nochtans is het uitzonderlijk dat alle ruimtes gelijktijdig in gebruik zijn. De regeling laat toe de debieten aan te passen aan de werkelijke behoeften van de gebruikers en zo het energieverbruik te beperken.

Natuurlijke ventilatiecomponenten

Bij natuurlijke ventilatiecomponenten wordt het debiet van de regelbare toe- en afvoeropeningen (RTO en RAO) manueel aangepast, tussen de positie volledig gesloten en volledig open. Er bestaan ook RTO’s en RAO’s met een elektronische regeling (bijvoorbeeld vanop afstand te bedienen).
Tenslotte bestaan er ook RTO’s en RAO’s met automatische regeling (bijvoorbeeld met vochtsensoren).

Mechanische ventilatiecomponenten

Bij mechanische ventilatiecomponenten zijn er verschillende mogelijkheden om de debieten aan te passen: 3-standen schakelaar, tijdsturing, CO₂-detectie, vochtdetectie…
Welk systeem ook gekozen wordt, een permanent minimaal ventilatiedebiet moet gegarandeerd zijn.
De regeling laat dus toe het bedrijfsdebiet te verlagen of te verhogen zonder het volledig uit te schakelen.
Een goede regeling van een mechanisch systeem laat toe om minstens 3 standen voor 3 verschillende debieten te kiezen:

• hoogste stand: ontwerpdebiet in overeenstemming met de norm, geschikt wanneer de gebruikers aanwezig zijn en er veel activiteit is;
• tussenstand: geschikt wanneer de gebruikers aanwezig zijn maar de activiteit beperkt is;
• laagste stand: geschikt voor periodes van afwezigheid (10% tot 20% van het ontwerpdebiet berekend volgens de norm.

Zowel centrale als decentrale systemen kunnen geregeld worden. Dit kan manueel of automatisch. Een automatische regeling in functie van de luchtkwaliteit zorgt ervoor dat de debieten optimaal afgestemd zijn op de noden van de gebruikers, en garandeert dus de beste luchtkwaliteit voor een minimaal energieverbruik.

Risque d’assèchement de l’air

Het risico op uitdroging van de binnenlucht in de winter houdt geen verband met het ventilatiesysteem, maar met een inadequaat debietbeheer. Koude buitenlucht bevat in het algemeen minder vocht dan binnenlucht. Hoe hoger het luchtdebiet van buitenaf, hoe droger de binnenlucht wordt.

1. 
   Het in balans brengen van de debieten wordt aanbevolen in de TV 258 (technische voorlichtingsnota van het WTCB). ↩︎